Het geboorteverhaal van Amber

De nacht van woensdag (18 juni) op donderdag (19 juni) werd ik rond 2 uur wakker met pijn. (echte pijn kan ik het niet noemen het was meer kriebeling en samentrekking in de onderbuik) Het was ongeveer 3 uur voor ik weer in slaap viel. Dezelfde pijn had ik terug om 5 uur en dan was het rond 6 uur voor ik in slaap viel.

‘s morgens rond 7u30 belde ik naar ‘de oever’ rond 8 uur kwamen ze eens langs om te kijken of alles in orde was en mij gerust te stellen. De hartslag van de baby was nog OK.

Vanaf 9 uur had ik af en toe es pijn. Ik ben toen in bad gekropen en regelmatig had ik nog eens het gevoel onderaan in m’n buik. Dat gevoel bleken dus wel degelijk de oefenweeën te zijn want ik kon er geen vast ritme in vinden.

Rond de middag voelde ik terug niets meer. Rond 14 uur kwam het terug en toen was het om het kwartier. Maar ik moest om 15u45 op controle bij de gynaecoloog dus vertrok ik rond 15u30.  Het ziekenhuis is twee straten verder dus reed ik zelf maar voor de zekerheid toch een handdoek op het kussen gelegd omdat mijn water nog niet was gebroken.  Het zal er maar om doen dat het lange file was aan de lichten omdat de brug open was geweest. Maar toch was ik rond 15u45 in de wachtzaal beland. Ik mocht bijna onmiddellijk naar binnen om een half uurtje aan de monitor te liggen. Na een kwartier kwam een vroedvrouw eens kijken en ze zag dat ik wel weeën had maar ze waren nog wat onregelmatig en ze verschilden ook van sterkte. Dus het waren waarschijnlijk oefenweeën. Een kwartier later mocht ik van de monitor en op dat halfuurtje tijd kon ze er toch een patroon zien. “We zullen zien wat de dokter zegt”: zei ze.

De gynaecoloog keek naar het uitgeprinte blad en zei dat ik mijn weeën had rond de 5 à 6 min. “Het zal nu niet lang meer duren. Het zal voor vandaag of morgen zijn”: vertelde ze me.

Na onderzoek vertelde ze me dat ik een opening had van een kleine 5 cm.

Ze ging weer aan haar bureau zitten en zei: “We gaan wij jou hier houden hé.”

Samen met de gynaecoloog gingen we naar de andere afdeling waar ik in een kamer met enkel een bed en een toilet moest wachten. Een vroedvrouw kwam daar naar met toe om mijn papieren in orde te maken. Bloedgroepkaart, identiteitskaart, siskaart en zo. Toen mat ze mijn bloeddruk. Die stond veel te hoog. Ze ging een beetje later terug komen kijken omdat hij misschien hoog stond van het onverwachte nieuws dat ik moest blijven.

Toen was het ondertussen al rond 16u55. De weeën waren nog altijd heel draaglijk.

Eens ze weg was belde ik naar Bart (mijn man)

Ik vertelde hem dat ik hier moest blijven en dat het niet lang meer ging duren. Hij was nog aan het werken en heeft meteen alles laten vallen gezegd tegen zijn baas dat hij weg was omdat ik moest bevallen.

Vlug zijn gezicht wat gewassen, andere kleren aangedaan, de zakken met kleren meegenomen (die gelukkig al klaarstonden) en vertrokken.

Ik stak in de tijd dat ik wachtte op hem zelf een lavement en wachtte op het bed.

Rond 17u 30 is hij dan bij mij aangekomen.

Toen hebben ze een monitor gebracht en mij er aangelegd en nog eens mijn bloeddruk genomen. Die was al goed gedaald.

Rond 18u15 hebben ze mijn vliezen gebroken. Vanaf toen zijn de weeën steviger beginnen worden maar deden ze nog niet echt véél pijn.

Ik had één hap van een koekje gegeten die in de tas zat want ik begon honger te krijgen. (Ik had al niets meer gegeten sinds de middag.) Maar kort daarna begon dat koekje te draaien en had ik het gevoel dat ik moest overgeven. Ik had een schaaltje gevraagd aan de vroedvrouw en ze heeft dan nog eens mijn bloeddruk gemeten omdat ze zich afvroeg of ik geen zwangerschapsvergiftiging begon te krijgen maar, dat was het geval niet.

Ik had het gevoel dat het beter ging als ik recht zat in bed dus vroeg ik als ik mocht zitten op zo’n bal. Die kreeg ik en het ging inderdaad beter. Ik moest de ganse tijd aan de monitor liggen nochtans zeiden ze me dat alles goed ging en dat de hartslag van het kindje heel goed was, ze had nog over. Maar toch moest die monitor. Doordat ik op de bal wilde zitten moesten ze een draadloze monitor gaan halen en die aansluiten.  Daar waren er een paar problemen mee. Die viel gans de tijd uit en die riemen zakten wel van op m’n buik, maar dat trok ik me niet aan hoor omdat ze toch zeiden dat alles goed ging vond ik het al overbodig dat ik aan de monitor moest blijven. 

We vroegen ook een radio om toch iets van bezigheid te hebben. Wat een lastige patiënten waren we!

Ik stond er eigenlijk niet goed bij stil dat ik binnen een paar uur mama ging zijn. Ik zei nog dat het jammer was dat er geen tv stond omdat ‘Sara’ ging beginnen.

Toen ik het beu was rond 20u15 – 20u30 wilde ik terug in het bed gaan liggen. Maar Bart zei: “wacht maar nog een beetje want je gaat dan toch terug willen op de bal zitten zeker?!”

Rond 20u50 deed ik toch een poging om op het bed te gaan zitten. Maar…

Zodra ik rechtstond en een paar stappen had gezet. Voelde ik een wee opkomen. Ik zette me vlug op het bed en probeerde neer te liggen. Ik voelde dat het geen gewone wee was en deed Bart een vroedvrouw halen. Ze onderzocht me en ze dat ik 8cm opening had en dat de baby al heel laag zat. Ze zei als het echt niet meer ging dat ik terug moest bellen, ze ging ondertussen het verloskwartier in gereedheid brengen.

De volgende wee was het al van dat. Ik riep: “bel, bel” tegen Bart.  Ze kwam de kamer binnen al belden naar dr. Houben en die was gelukkig nog beneden in het ziekenhuis.

Dr. Houben heeft haar klaargemaakt en de vroedvrouw vroeg als het ging gaan om naar het verloskwartier te stappen. Waarschijnlijk omdat ik toch neer zat op de rand van het bed. Dat ging volgens mij wel lukken en tussen twee weeën door ging ik vlug naar het verloskwartier.  Toen ik daar in het deurgat van het verloskwartier stond voelde ik terug een wee opkomen. Ik keek naar dat ‘bed’ die daar stond en zag het niet zitten om naar daar te stappen en er dan nog op te klimmen (want dat stond redelijk hoog) Naast mij zag ik twee stoeltjes staan en ging er vlug eventjes gaan opzitten. Omdat ik wist als ik recht bleef staan dat ik ging meeduwen en dat ging volgens mij niet goed komen.

Als die wee over was ging ik dan naar dat ‘bed’ en legde me neer. Al vlug kwam de volgende wee (Het waren telkens twee weeën vlug achter elkaar en dat een beetje ertussen)

Ze zeiden dat ik mocht meeduwen en dat begon ik dus ook te doen. Bart ondersteunde goed mijn hoofd en dat voelde wel goed want zelf stak ik al mijn energie en kracht in het duwen.

De volgende wee bleef dan een beetje op zich wachten. Toen hij er toch kwam mocht ik hard meeduwen en dat deed ik dan ook. De volgende wee terug hetzelfde en dan terug een beetje tijd ertussen. Ondertussen vertelde de dokter me dat de kinderarts eraan gekomen was omdat de baby ontlasting had gemaakt in het vruchtwater. Maar dat was nog maar recent en zeker geen gevaar. Alleen voor de slijmpjes uit de neus en mond te zuigen was de dokter er.

De volgende wee terug hard geduwd en toen zeiden ze dat het er bijna was nog 1 keer duwen. Ik voelde koude en dacht dat ze met een tang het hoofdje aan het uittrekken waren (achteraf bleek dat de knip te zijn) en duwde nog harder omdat ik dat niet wilde. Dan was er een beetje tussen. Ik deed al m’n ogen dicht om mij te concentreren op het persen. Bart heeft tussen die twee weeën eens gaan kijken naar de baby. Hij zag al de haren en opgeduwd vel. De volgende wee was ze daar dan om 21u08. Het was alsof alles in mijn buik er gewoon uitvloeide.

Amber was geboren!

Ik kreeg ze onmiddellijk op m’n buik en ze had al een mooi roos kleurtje. Bart mocht de navelstreng doorknippen. Ze hebben ons dan een minuut of 2 laten genieten. Daarna hebben ze haar dan meegenomen om te wegen, meten, prikje met vit K te geven en een pamper omgedaan. Ondertussen deed ik de nageboorte.

Ze gaven Amber terug aan me en zijn dan met ons naar de kamer gereden. Daar heb ik ze onmiddellijk aan de borst gelegd en ze hapte direct toe.

Dan nog een beetje uitrusten op m’n buik en zo kan Amber aan haar leventje beginnen…

 op de weegschaal

  Voor de eerste keer in bad

De fiere mama en trotse papa

samen met Amber