Friedl 13 oktober 2010
Ons verhaal begint op 12 oktober…
3 oktober, de dag waarop je uitgerekend was, lijkt nu al zo ver af dat we ons stilletjes aan zorgen beginnen te maken of een ‘normale’, spontane bevalling nog voor ons zal weggelegd zijn! Als er nog veel tijd voorbij gaat, zonder dat er schot in de zaak komt, dan lijkt een kunstmatige inleiding onafwendbaar… Daarom zijn we heel enthousiast wanneer dr. Niek bij ons laatste bezoek op 11 oktober reeds 3cm ontsluiting vaststelt! De lange bos- en strandwandelingen van de afgelopen dagen hebben geen zoden aan de dijk gebracht. Ook de verorberde shweppes en ananas mochten niet baten…de weeën blijven hardnekkig uit! Maar goed, 3cm dus, zover zijn we toch al!
Na alweer een veel te rustige nacht ben ik blij dat Sofie de dag nadien langskomt om via het strippen hopelijk het hele proces alsnog in gang te zetten. En het blijkt te werken! Wanneer Sofie klaar is, blijk ik bovendien reeds 4,5cm ontsluiting te hebben… dit gaat vlot! Nu enkel nog wachten op de weeën…
Wouter is ondertussen thuis gekomen van het werk en moet wat ontgoocheld vaststellen dat ik nog de hele middag actief ben bezig geweest in huis… nog geen schot in de zaak dus…maar aan deze rust zal nu snel een einde komen…
Terwijl Wouter het eten maakt, begin ik wat rommeling te voelen in de buik… zou het dan toch? Ik hou het nieuws nog even voor mezelf, kwestie van hem geen valse hoop te geven indien alles alsnog zou stil vallen. Maar nog geen 20min later ben ik het al heel zeker: ‘Dit zijn échte weeën’ en ze komen al verdomd snel na elkaar! We houden alles zorgvuldig bij en stellen vast dat er al gemiddeld om de 7min contracties zijn. Na een klein uurtje is het tempo al toegenomen tot om de 4 à 5min. Gezien ik tussen de weeën nog steeds helder ben, vind ik het nog wat vroeg om Minke te verwittigen, maar om 22.30u beslissen we toch dat het tijd is om haar te bellen. Eénmaal ze bij ons is aangekomen, stelt ze vast dat het toch al zeer goede weeën zijn en ze beslist te blijven. Wanneer ze ziet dat we alles onder controle hebben, kruipt ze boven even onder de wol, de nacht is immers nog lang… Rond 7u ’s morgens controleert ze even hoe ver we staan met de ontsluiting… na een hele nacht hard werken verwachten we veel vooruitgang… maar wàt een tegenvaller: we zitten op 5cm, oftewel 12uur weeën opgevangen voor een halve cm ontsluiting extra…!
Of het met dit ‘verdict’ te maken had weet ik niet, maar de weeën zijn plots fel verminderd… Minke adviseert ons van de gelegenheid gebruik te maken om beiden wat te rusten. Zij gaat ondertussen even weg, terwijl wij enigszins gedemotiveerd achterblijven… Onze rust is echter van korte duur… Tegen 8.30u zijn de weeën terug… en hoe!
Wouter belt Minke op, maar gezien zij niet onmiddellijk kan komen, wordt Niek gecontacteerd. Wanneer hij aankomt en wil onderzoeken hoe ver we staan, grap ik nog dat ik met minder dan 8cm geen genoegen neem… Niek is wat terughoudend en is van het principe ‘Eerst zien en dan geloven’… maar de resultaten zijn boven alle verwachtingen! We zitten op 9cm! Wat een opluchting! Niek verwittigt Minke en laat weten dat het nu wel eens zeer snel zou kunnen gaan! Nadat de living in gereedheid is gebracht voor het echte werk en de dekentjes en toebehoren voor de kachel te warmen werden gehangen, wachten Minke en Niek in alle rust af… En ondertussen blaas, puf en roep ik mij een weg tot de verlossende 10cm…
Gezien de weeën nu heviger zijn dan ooit, ben ik heel opgelucht wanneer Niek laat weten dat de ontsluiting volledig is… alleen dat ene boordje van de baarmoederwand blijft nog een beetje hardnekkig zitten… In de hoop dat het warme water in bad de oplossing kan zijn, laat Wouter opnieuw het bad vollopen. Nadien constateert Niek dat het wel degelijk geholpen heeft… maar net niet genoeg om nu voluit te kunnen toegeven aan de persweeën… Minke controleert regelmatig de harttoontjes en stelt vast dat de baby nog steeds rustig is. Zeker nog geen reden tot ongerustheid dus…
Maar wanneer we na nog een uur moeten vaststellen dat ook de laatste truc met het ijs niet mag baten om de volledige baarmoederwand te laten ontspannen en verstrijken, beslist Niek dat een rit naar het ziekenhuis nu de enige oplossing is…
Omdat ik altijd in de overtuiging ben geweest dat het mogelijk was ons kleintje thuis op de wereld te zetten, en zeker omdat we er nu zó dicht bij zijn, is het voor mij een grote mentale opdoffer om me bij deze beslissing neer te leggen…maar geen tijd om te morren… nog langer thuis proberen en dus risico’s nemen is ook geen optie! In de auto dan maar op weg naar St. – Lucas. Helemaal niet zo evident voor mij gezien de persweeën om de paar minuten blijven komen! Deze rit van 20min zal me nog lang bij blijven… dat weet ik nu al zeker! Eindelijk arriveren we op de spoed afdeling! Niek stelt in de verloskamer vast dat dat hardnekkige laatste stukje van de baarmoederwand tijdens de autorit uiteindelijk toch uit zichzelf is verstreken! Hij grapt tussendoor nog dat een rondje rond de kerk misschien ook had volstaan om de bevalling thuis te kunnen afronden, maar dit risico kon natuurlijk niet genomen worden. Ik ben al helemaal tevreden dat er uiteindelijk toch geen verdoving moet aan te pas komen om de baarmoederhals te ontspannen en kan mij nu -eindelijk- volledig overgeven aan de hevige persweeën!
En dan, onder hevige aanmoediging van Wouter, Niek, Minke & de vroedvrouw van dienst en een half uurtje stevig persen, wordt onze kapoen rond 15u geboren… Wat een heerlijk moment wanneer dit klein, glibberig wezentje op mijn borst wordt gelegd! Ik ben meteen verkocht en stel vast dat ze elke pijnlijke wee dubbel en dik is waard geweest!
Wanneer ik wat ben aangesterkt en we bekomen zijn van de 1e emoties en Elke, de lieve vroedvrouw van het ziekenhuis, nog snel wat te eten heeft bezorgd, verlaten we rond 20u het ziekenhuis om ons eigen nestje terug op te zoeken. Gezien we zo snel weer thuis zijn koester ik in mijn hoofd het gevoel dat onze meid toch een klein beetje thuis voor de kachel geboren is…
Minke brengt ons ’s avonds nog een bezoekje. Het doet deugd om de afgelopen 24u nog eens met haar te kunnen overlopen, uiteindelijk was het een hele opdracht om ons meisje op deze wereld te zetten, maar daar had ik nog niet bij stil gestaan… Nadien kruipen we met ons 3’tjes onder de wol. Genieten van een welverdiende ‘rust’…
Welkom kleine meid! Welkom Friedl!