Voor Gust
Het verhaal van jouw geboorte
Maandag 25 januari 2010
Vandaag was een lastige dag op het werk. Ik begon me
al af te vragen of het nog zou lukken om de hele week te werken en of een het
niet beter zou zijn om de laatste 2 dagen recup te nemen...
En ja hoor: ’s nachts om half twee: iets dat leek
op een wee. Vijf minuten later nog één, weer vijf minuten nog één....
Zou het? Of zou het niet? Het doet niet zo veel pijn
als bij Juul, maar de “weeën” komen wel om de 5 minuten en blijven ook
komen. Een beetje ongerust maak ik je papa wakker, want als je nu komt, zou het
toch wel wat te vroeg zijn. We overleggen even, maar ik kan niet echt 100% zeker
zeggen of het nu begonnen is of niet. In bad dan maar: als de weeën blijven
komen is het voor echt, stoppen ze in bad, dan niet.
Ondertussen is je broer wakker geworden en hij rent
het huis rond alsof het ochtend is. Hij wil boterhammen, en kiwi en tatert dat
het een lieve lust is. Niet echt bevorderlijk voor mama’s ongerust humeur!
In bad blijven de weeën komen, dus na een half
uurtje besluiten je papa en ik om een vroedvrouw te bellen. Eerst bellen we
Minke. Minke luistert, maar vraagt om Sofie te bellen want die is van wacht. Zo
gezegd zo gedaan. Sofie is toch een beetje ongerust en wil komen kijken, maar
kan niet direct komen, want er is nog iemand in arbeid. Na even overleggen met
Minke komt ze toch bij ons kijken. Als Sofie toekomt, kom ik net uit bad en komt
er een stevige wee aan. Sofie vreest dat het een ritje ziekenhuis wordt... Na
even controleren blijkt gelukkig dat er nog geen opening is. Je komst is dus nog
niet voor direct. Sofie belt ook Niek wakker om even te overleggen. Even later
blijkt dat ik gewoon een beetje koorts heb van een buikgriep die in huis
ronddwarrelt. Een dafalgan en een uurtje rust later, vallen de weeën eindelijk
stil. Het was dus vals alarm, 2 vroedvrouwen en een dokter voor niets wakker
gebeld! Maar vanaf morgen mag ik niet meer gaan werken en doe ik het toch best
een beetje rustig aan.
Stiekem verdenk ik je er van dat je even probeerde
om mama aan te sporen om alles klaar te maken. We hadden namelijk nog bijna
niets in orde: je geboortekaartje was nog niet af, we hadden nog geen verpakking
voor je doopsuiker, nog geen bedje, nog geen kleertjes gewassen en
gesorteerd,...
Eerst een weekje rust, en dan kunnen we echt alles
gaan klaarmaken... zodat tenminste alles in orde is als je echt besluit te
komen!
Maandag 15 feb 2010
Vandaag was een lastige dag. Jouw broer was al een
week zwaar verkouden, en ik had sinds dit weekend ook Juuls verkoudheid
gekregen. Gevolg: hoogzwanger zijn en hoesten en kortademig zijn is een niet zo
fijne combinatie. Ik had al 3 nachten amper geslapen, dus maandag had ik het
gehad. Na een hele dag stickertjes snijden voor op jouw doopsuiker belde ik
Sofie “of ik toch niets mocht nemen, tegen die verdomde hoest, want ik moest
echt echt echt eens een nachtje slapen”. Sofie dacht van wel, maar wou liever
dat ik het aan Niek vroeg. Dus zogezegd, zo gedaan, en jouw papa kwam een beetje
vroeger thuis van het werk, met hoestsiroop en een neusspray. Het zou een betere
nacht worden, ik voelde het aan mijn kleine teen ;-)
MAAR...
1u30: AAUW! Ik schrok wakker. Oké, dit leek op een
echte wee, zou het nu echt?
Je papa schrok in zijn dromen op (door mijn
geschrokken reactie), en rende het bed uit... recht in de kleerkast (die nog
geen kast is, en dus eigenlijk gewoon een metalen stang met kleren aan), die
prompt op de grond viel. Hij kroop echter meteen weer in bed en sliep verder
1u35: aauw! Nog één... het kan dus
1u40: en nog één: ok! We zijn vertrokken
Ik maakte je papa wakker met de medeling: “Het is
begonnen, en deze keer voor echt.”
Papa vond dat de timing beter kon, want hij was de
afgelopen nachten opgestaan om de geitenlammetjes (die niet bij de moeder konden
drinken) de fles te geven en was dus erg moe, maar kom, eigenlijk was hij toch
ook wel blij!
Eerst werd de kachel aangemaakt, en daarna begonnen
we aan het bad. Daarna maakten we plaats, de tafels en stoelen gingen aan de
kant, de gordijnen naar beneden,...
Het
opblazen was zo gedaan, het vullen met warm water verliep wat moeizamer, maar
langzaam maar zeker kwam het ook in orde.
Om 2u30 belden we vroedvrouw Minke en een half
uurtje later was ze daar, terwijl er heel zachtjes een beetje sneeuw uit de
lucht viel. Ze stelde tussen de
6 en
de
Vanaf 4 uur werd het lastiger, dus ik overtuigde je
papa om tegen 4u30 toch echt maar naar je oma en opa te bellen om Juul op te
halen. Zo was ik zeker dat hij weg was, op het moment dat je echt zou komen. Je
papa maakte Juul wakker en haalde hem naar beneden. Hij was een beetje de kluts
kwijt en dierf niet zo goed dichterbij komen, want mama die pijn heeft, dat ziet
er niet zo leuk uit. Iets na 5 uur was je opa daar, in de veronderstelling dat
hij nog even binnen mocht komen voor een kopje koffie en een praatje. Dat was
echter buiten jou gerekend, want jij wilde er nu snel uit. Dus Juul werd
overhandigd aan de deur, en opa mocht weer vertrekken. Even later kwam ook
dokter Niek toe. Met een knipoog merkte hij op dat van slapen de eerste uren
toch niet veel in huis ging komen, hoe hard ik dat ook gehoopt had. Ondertussen
legde Minke alles klaar voor de bevalling. Er werden doeken opgewarmd bij de
kachel om jou warm te houden, er kwamen doeken op de grond en in de zetel, en
ook alles om je te verzorgen lag op de salontafel op jouw komst te wachten.
Tegen 6 uur had ik het gehad in het bad. Het bad was
plots te groot om nog een goede houding te vinden. Ik kwam er uit en Minke
onderzocht nog een keer. En ja hoor: volledige ontsluiting! Nu kwam het deel
waar ik meest schrik voor had: het persen. Gelukkig hadden we goede afspraken
gemaakt toen Minke en Sofie op huisbezoek kwamen vorige week dinsdag. Ik moest
niet persen zonder persdrang, én er zouden geen vliezen gebroken worden als het
niet echt echt nodig was.
Echte persweeën waren er ook nu niet, maar meeduwen
deed wel een beetje deugd. Ik begon staand in jouw papa’s armen. Maar na een
paar weeën werd ik plots moe en wou ik zitten, dus
op de baarkruk dan maar. Na een paar weeën probeerde ik om mijn hoofd
leeg te maken en even aan niets meer te denken. De weeën bleven dan ook een
paar minuten langer weg. Je papa, Niek en Minke zeiden niets en wachtten af...
Tot plots: een hele hevige perswee. Je papa zag de
vliezen komen en moedigde me aan om door te duwen. Pas daarna had Minke ook
gezien dat jij er echt wel aankwam. Even niet meer
persen, en tijdens de volgende wee schoof je gewoon met vliezen en al naar
buiten. Toen je schoudertjes naar buiten kwamen braken de vliezen, en in een
grote plas water werd je geboren...
Dinsdag
16 februari, om 7u20 waren we een flinke zoon van 4kg300 en
Gust,
met de helm, en voor het geluk geboren. Welkom jongen!