Bevallen...

Hoe komt het toch, dat zoiets pijnlijk en uitputtend in mijn geheugen opgeslagen is onder de categorie 'uitzonderlijk blije gebeurtenissen'?

Bevallen is zeer pijnlijk, dat ga ik niet ontkennen. Al kan ik me nu (2 weken later) helemaal niet meer indenken hoe dat nu juist voelde. Maar ondanks de pijn was het zo'n intieme ervaring waar ik met zoveel respect benaderd werd, het was zo intens dat het eigenlijk in woorden niet te beschrijven valt.

Elke dag nog speel ik de film van de bevalling nog eens af... alsof ik hoop dat ik zo de herinneringen scherper zal kunnen bewaren.

Ons meisje liet op zich wachten, 12 dagen over de uitgerekende datum... Het waren vreselijk lange dagen. Alles was prima, zelfs al 6 cm ontsluiting, ik had enkel weeën nodig. We hadden zo uitgekeken naar een thuisbevalling, we wilden dit zo graag. Maar... de volgende morgen mocht ik me aanmelden in het ziekenhuis om de bevalling in te leiden, wat een domper!
De hele dag bezig geweest: fietsen en wandelen, geen moment stilgezeten, dit zou toch helpen zeggen ze. Sofie kwam 's avonds nog eens langs, in de hoop dat met wat stimulatie de weeën toch gingen beginnen. Ik geloofde er eigenlijk niet meer in. Maar met Sofie kwamen de weeën en ze zijn niet meer weggegaan. Schitterend! Op het laatste nippertje gingen we het dan toch thuis proberen! Met dank aan Sofie!

Een uurtje later stond Minke paraat, recht van Gent gekomen na haar paperverdediging. Ik voelde me een beetje schuldig dat ik haar nog maar eens een nachtje wakker ging houden. De weeën waren regelmatig maar nog niet al te hevig, ik kon nog grapjes maken, een beetje eten tussendoor, een gezelschapsspel spelen,... Minke naar huis, tegen middernacht terug. Geen vooruitgang, in plaats van 6 cm was het 'een grote 6 cm' geworden. Ik apprecieerde haar poging om me te doen geloven dat het toch wel een beetje vooruit ging, al geloofde ik het eigenlijk niet. De weeën werden heviger, Minke is gebleven. Op en neer, op blote voeten door het huis, van de living naar de keuken, rondjes lopen in de keuken, terug naar de living, neerploffen op het bed, terug naar de keuken,... Minke die af en toe eens kwam kijken toen ik kreunend op de wc zat of kokhalsde boven een emmer. 'Je doet het goed hoor' zei ze... die woorden had ik echt nodig! Ik had gedacht dat ik Bruno constant aan mijn zijde wilde hebben maar hij bleef het best van me. Hij lag te dutten in de zetel, Minke in de andere en ik tussendoor in het bed, eigenlijk was het zalig rustig. Tegen 3 uur begon ik het een beetje op te geven, het werd steeds moeilijker om de weeën op te vangen, soms zakte ik door de knieën, en soms paniek 'dit kan ik niet meer volhouden!' en dan een traan. 7 cm... 'oh neen, het gaat dus echt wel niet vooruit!', de moed zakte mij in de schoenen. 'We gaan nog één maal iets proberen, zie je het zitten om in bad te gaan?' Hoe mooi toch dat alles gevraagd werd en niet opgelegd. 'Ik zie alles zitten wat je zegt, Minke.' Hup in bad, zalig tussen de weeën door maar de weeën zelf niet te doen. Een nieuwe truc: Bruno telt luidop, een wee duurt maar een minuut, aan 34 seconden was het ergste voorbij. Dit was een goede truc.
Intussen had Minke Niek opgebeld, ik wist wel waarom, om hem te zeggen dat het niet vooruit ging en dat ik eigenlijk bijna uitgeput was, dat ik in een laatste poging in het bad was gekropen. Niek kwam, hij kwam stilletjes de badkamer binnen, 'Het gaat toch niet helemaal zoals gehoopt' zei hij. Ik wilde er eigenlijk niet aan denken om naar het ziekenhuis te gaan, ik kon me niet voorstellen wat ze konden doen in een ziekenhuis om mij te helpen, ik wilde echt geen verdoving.
Uit het bad: 9 cm! Joehoe! We stonden allemaal paraat, slapers uit de ogen, met vernieuwde moed rondjes lopen in de keuken en luidop tellen. Niet lang daarna 10 cm en dan persen. 'Hoe lang nog?', 'Gemiddeld een uur' zei Minke. Jawadde, een uur! Pff... Eerst aan de nek van Bruno, dan op het bed op m'n zij, dan op m'n rug met m'n been op de schouder van Niek, dan de baarkruk, leunend tegen Bruno, één been op Minkes knie, één op Niek. Plots 'water gebroken', een luide schreeuw, dit deed pijn! Persen en blijven persen, ook al kon ik niet meer, toch blijven doordoen. Toen was ik eventjes van de wereld en begreep ik wat vrouwen bedoelen als ze zeggen in 'trance' te gaan tijdens een bevalling. Niek kijkt naar Minke met een veelzeggende blik. 'Wat is er' vraag ik, 'We zullen toch moeten knippen'... 'Als het dat maar is', dacht ik. En die knip heb ik wel gevoeld, maar aangezien de pijnlimiet toch al bereikt was heb ik het gewoon als een ander soort pijn ervaren. Amai, dat kopje zat te duwen! En opeens was het hoofd geboren, dan nog eens persen voor de schouders, wat nog meer pijn deed dan ik dacht. En dan... een warm lijfje op m'n buik... een ongelooflijk moment, een echt kindje met alles erop en eraan, goed wenend, direct zuigend... Een niet te onderdrukken glimlach, flitsen langs alle kanten. Toen kon niets me nog schelen... van positie veranderen, hechten, eventjes compleet onder de douche, gewassen worden als een kindje door Minke. Uitrusten in bed, Niek en Minke werken de papieren af met koffiekoeken en thee. 7u30, oei, ik moet naar het ziekenhuis, maar ik ga toch lekker niet! ...of ze niet willen vergeten af te bellen!

Verlengd weekend van Pinksteren, en toch zie ik elke dag Minke en Niek. Het zijn momenten om naar uit te kijken. Als je zo'n bevalling samen meemaakt schept dat toch een soort band... zijn waren erbij... zij brachten onze dochter op de wereld. Ik ben zeker dat ik hier eeuwig dankbaar voor blijf.

Hoe magisch een bevalling, wat een ervaring! Een droom die werkelijkheid wordt. Het ideale begin voor onze perfecte dochter. Een oneindige dankbaarheid is wat ik voel, dankbaarheid voor de mensen die dit mogelijk maken. Mensen die er nog in geloven dat vrouwen thuis kunnen bevallen, mensen die je op je gemak doen voelen, je mag zijn wie je bent, je mag zeggen wat je wil, je mag bevallen op de manier die je zelf kiest. Dit allemaal met zoveel respect, zoveel tijd en zoveel inzet. Ik heb me die nacht vaak bedacht hoe ongelooflijk het was dat die twee mensen hun nacht opofferden voor mij. Ik ben oneindig dankbaar.

Annelies