Clara's geboorteverhaal

Na een min of meer voorspoedige zwangerschap (dankzij de osteopaat die mijn bekken in de juiste bochten wist te wringen), ging ik een weekje voor de uitgerekende datum in zwangerschapsverlof. Elke dag deed ik wel iets, al dan niet met de fiets... De datum verstreek, maar ik maakte me nog geen zorgen, we hadden alle tijd. Op 41 weken, vrijdag 30 november 2007 moesten we op controle naar het ziekenhuis. Zoals steeds gingen we met de fiets tot aan het station van Brugge, om dan de trein naar Oostende te nemen. Daar bleek ik toch al 3cm opening te hebben, voor de rest was alles OK, dus kreeg ik nog een weekje respijt; als de baby er maandag nog niet was, moesten we terugkomen voor een controle-echo. We keerden langs de Oostendse zeedijk terug naar het station, al ging dat plots veel moeizamer dan voorheen. Ik kreeg het gevoel dat het niet lang meer zou duren. 's Avonds namen we nog naaktfoto's van mijn dikke buik (een aanrader voor iedereen!) en gingen we slapen. Ik lag nog niet helemaal neer of... de vliezen braken. Ik ging naar de badkamer in de veronderstelling dat een maandverband de rest wel zou opvangen, en ik nog wat slapen kon... Ik vertelde het ook maar meteen aan Peter, zodat hij wist wat hem te wachten stond, hij mocht van mij ook verder tukken. Niets van dat alles, ik kreeg meteen een hevige wee en van rust was weinig sprake, ze volgden elkaar om de vijf minuten op.  Ik verloor ook bij elke wee wat vruchtwater, zodat ik uiteindelijk maar op een dweil ging staan... Ik nestelde me in een rozemarijnbad om zeker te zijn dat de weeën niet meer zouden over gaan. Om 2.00u. belde Peter naar vroedvrouw Minke. Ze kwam meteen af. Hoera! We zaten al aan 5cm en ze besloot te blijven. Twee uur later zaten we aan 7cm...  Alles werd in gereedheid gebracht; ik mocht al in het bevallingsbad dat thuis opgesteld stond in de living, dokter Niek kwam toe en ging knikkebollen in de zetel. Het was best wel gezellig zo... De weeën bleven komen, maar er veranderde niets. Bij het ochtendgloren was ik doodmoe; of ik toch niet wat slapen mocht? Dat gaat niet hoor! Uiteindelijk beslisten we dat ik naar het ziekenhuis moest; dansen, springen, luchtje scheppen,... niets hielp die baby verder vooruit. Er zou een baxter aan te pas moeten komen. We reden naar Oostende, achter Minke aan... Ik ving stiekem alle weeën op, zodat ik de chauffeur niet te veel zou afleiden. De ademhaling zat in elk geval goed; de weeën duurden telkens 14 ademhalingen, en na 7 wist ik dat ik in de helft zat. Ik moest eerst even aan de monitor, alles OK, en kreeg dan een baxter. Epidurale? Neen hoor, niet nodig, beaamden de vroedvrouwen. Wat was ik blij dat Minke bleef – ze deden het schitterend in het ziekenhuis, maar één vaste waarde geeft wel veel vertrouwen. De weeën zetten telkens mijn onderrug in brand; de roes van thuis was weg... Ik bracht de rest van de tijd door op een bal, terwijl Peter of Minke telkens mijn onderrug masseerden... De gynaecoloog brak nog een vlies, en weer gulpte er massa's water uit mijn buik. Tegen de middag kreeg ik honger; wil je eten? Ja, graag! En ze schotelden mij soep, bloemkool, patatjes en een kotelet voor. De soep ging er met veel smaak in, maar de rest leek me niet appetijtelijk in mijn toestand... Ze merkten dat de baxter niet helemaal goed bleek te zitten, eenmaal die wel zijn werk deed, ging alles vlot vooruit. Onder water bevallen zat er niet meer in omdat de harttoontjes moesten gevolgd worden, maar de baarkruk werd een waardig alternatief. De gynaecoloog kwam langs, maar ging nog even naar buiten. Het persen vlotte echter wel, zodat de vroedvrouw hem zelf terug ging halen... Hij kwam plat op zijn buik op de grond liggen, om de bevalling te volgen. Peter zat achter me en moest van mij telkens op mijn bekken duwen tijdens het persen. Hij baadde net als ik in het zweet, maar ik zag niets van dat alles. De baby komt eraan! En jawel, na een uurtje persen kwam een blauwroze lichaampje te voorschijn. De navelstreng was veel te kort, zodat de gynaecoloog die maar meteen doorknipte en ik de baby op mijn buik kon nemen. Hij huilde niet hard, was heel rustig, en de blauwe kleur trok meteen weg. Wat een gewicht, kwam dat uit mijn buik? Ik verhuisde naar een bed, ik had een ferme jaap, maar werd heel deskundig genaaid, de baby verhuisde mee. Wat is het nu? Een meisje! Dan zal ze Clara heten, geboren op 1 december 2007 om 15.26 uur.  Ze reden ons naar onze kamer, en werden pas om 18.00u. gestoord voor het eerste babyonderzoek op de kamer, waar de papa alles goed in de gaten hield. Clara woog 3,860kg! Het was ons gelukt! Ik was doodmoe, maar nog vol adrenaline van hetgeen gebeurd was. Dat wij zo'n wondermooi moment mochten meemaken!

Papa bleef gelukkig bij ons slapen op de kamer – ik zou het me zonder hem niet kunnen voorstellen. Hij bleek meteen de ideale nieuwe man, en verluierde Clara naar hartelust. De volgende dag mochten we terug naar huis.

Gelukkig bestaat er opvolging thuis! Menslief, was ons dat een lastige kraamperiode... Clara dronk aanvankelijk niet zo goed, haar darmen lagen ferm overhoop, en wou niet bijkomen in gewicht. Ik raakte doodop. Gelukkig hielden de vroedvrouwen een oogje in het zeil en stonden ze ons met raad en daad bij. Heel geleidelijk aan viel alles op zijn plooi. We stonden veel vroeger terug bij De Oever, dan we hadden gedacht... Op naar de tweede spruit!